Inname van de groene knolamaniet kan dodelijk zijn
De groene knolamaniet is verantwoordelijk voor het grootste aantal dodelijke blootstellingen aan paddenstoelen wereldwijd. Het eten van één exemplaar kan reeds leiden tot een ernstige vergiftiging. Niet voor niets wordt hij in het Engels “death cap” (hoed des doods) genoemd.
Behandeling
Bij inname van de groene knolamaniet is hospitalisatie op intensieve zorgen noodzakelijk.
De behandeling is grotendeels symptomatisch vermits er geen tegengif bestaat. In sommige gevallen is een levertransplantatie nodig.
Incubatietijd
Syndromen waarvan de symptomen na zes uur optreden, zoals bij de groene knolamaniet, zijn over het algemeen ernstig, waarbij in de meeste gevallen sprake is van orgaanfalen dat tot de dood leidt.
Symptomen
De intoxicatie verloopt in 3 fasen:
- Fase van agressie: de eerste tekenen zijn deze van een gastro-enteritis met braken en overvloedige diarree. Dit leidt tot uitdrogingsverschijnselen.
- Fase van schijnbaar herstel: de maag-darmstoornissen lijken minder ernstig te worden. Maar bij bloedafname worden de eerste tekenen van leveraantasting vastgesteld.
- Hepato-renale fase: door aantasting van de lever treden er bloedingsstoornissen op. De verhoogde concentratie van ammoniak in het bloed leidt tot verwardheid en coma (hepatische encefalopathie). De nieren kunnen eveneens beschadigd worden.
Preventie
- De groene knolamaniet heeft verschillende ontwikkelingsstadia: de jonge vormen – eivormen – kunnen verward worden met de stuifzwam.
- De witte exemplaren worden soms verward met eetbare witte paddenstoelen, zoals onder andere de gladde boskampernoelje en de duifzwam.
- Een onervaren paddenstoelplukker kan de groene vorm verwarren met Russala (russala) of met groene Tricholamaspecies (ridderzwam).
- De Amanita virosa (kleverige knolamaniet) en de Amanita verna (voorjaarsamaniet) hebben dezelfde toxiciteit als de groene knolamaniet..